1. Emiel Tempelman, "Ruïne bij voorbaat" materiaal: gebruikt asfalt
Asfalt is een materiaal dat al millennia op wordt gebruikt. Het is bijzonder, omdat het vrijwel oneindig herbruikbaar is: het bestaat uit grind en teer. Een voortdurende cyclus van afbraak en opbouw. Voor dit werk is een eigen asfaltmixer en -verwarmer ontwikkeld, om oud asfalt te verwerken. In de komende maanden zullen zon, weer en wind het asfaltblok, gedragen door stalen stelten, langzaam afbreken.
Ik ben altijd bezig met spelen, met materiaal. Dat materiaal vind ik op straat, in containers of waar ik het maar vind. Meestal werk ik zonder vooraf bedacht plan, het werk ontstaat uit wat het materiaal dicteert en uit de loop van het spel.
2. Wim Bekke, "Geborgen" materiaal: Carrara marmer
Dit abstracte beeld in Carrara-marmer toont een verstilde, in zichzelf gekeerde figuur. De vloeiende, omhullende vormen suggereren bescherming en veiligheid, alsof de vorm zichzelf omsluit. De subtiele grijze aders van het marmer versterken de innerlijke spanning en geven het oppervlak een levendige, natuurlijke dynamiek.
Met “Geborgen” verbeeldt Wim Bekke een gevoel van beschutting en innerlijke rust—een plek waar je je kunt terugtrekken en tot jezelf kunt komen.
Wim Bekke (1962) woont in Delden en heeft een atelier in Goor. Sinds 2021 actief als beeldhouwer, opgeleid in het atelier van Linda Biemans. Bekke werkt uitsluitend in marmer en richt zich voornamelijk op abstracte vormen, waarin beweging, balans en verstilling samenkomen.
3. Lasity Last, "Schittering na de Bloei" materiaal: eikenhout, glas
Een verstilde compositie van organische vormen waarin vergankelijkheid en nieuw leven samenkomen. De eiken stam draagt de ribben die verwijzen naar de open structuur van een uitgebloeide papaver — resten van bloei, dragers van herinnering maar ook van nieuw leven.
In het hart van het werk bevindt zich een glazen sculptuur: een kwetsbare kern, verborgen en tegelijkertijd zichtbaar binnen het houten skelet. Het hout lijkt de transparante vorm te omarmen en geeft geborgenheid. Licht dringt binnen, wordt gevangen, weerkaatst en keert terug als schittering. Hierdoor ontstaat een subtiel spel van reflectie, verstilling en herinnering.
De gebruikte materialen versterken het thema van transformatie en vernieuwing. Het hergebruikte eikenhout verwijst naar kringloop van verval en ontstaan, waarin oud materiaal een nieuw leven krijgt. Zo wordt hergebruik niet alleen een materiaalkeuze, maar ook een onderdeel van de betekenis van het werk zelf.
Schittering na de Bloei nodigt uit tot vertraging, tot aandachtig kijken, en tot het ervaren van wat blijft wanneer de bloei voorbij is. In de stilte van dit moment is er ruimte voor tijdelijkheid, voor loslaten en voor het besef dat in het einde altijd de mogelijkheid van een nieuw begin verborgen ligt.
Lasity Last (1995, Drachten) is een beeldend kunstenaar die zich kenmerkt door een onderzoekende en experimentele werkwijze. Ze studeerde Fine Art aan AKI ArtEZ in Enschede.
In haar werk staat de relatie tussen mens en natuur centraal. Al op jonge leeftijd ontwikkelde Last een sterke verbondenheid met de natuur, een invloed die duidelijk zichtbaar is in haar artistieke praktijk. Haar sculpturen en installaties bevatten vaak natuurlijke elementen en verwijzen naar vergankelijkheid, kwetsbaarheid en de voortdurende verandering van het moment.
Last werkt intuïtief en onderzoekend, waarbij ze probeert “bevroren momenten” uit het heden vast te leggen. Haar werk balanceert tussen fragiliteit en materiaal en nodigt de toeschouwer uit om stil te staan bij tijd, herinnering, subtiele processen en de schoonheid van natuur.
4 Bas Ruis, "Height of a real horse" with an estimated height at the withers of 170 cm materiaal: aluminium
Bas Ruis (1995) is een Nederlandse kunstenaar die sculpturen maakt geïnspireerd door een huiselijke context. De wereld die hij creëert staat bol van contrasten: je vindt er onder andere doorzichtige jaloezieën, ingelijste systeemplafonds en objecten in wetsuits. Door alledaagse voorwerpen door een absurdistische lens te bekijken, ontstaan er ongewone ontmoetingen, vol referenties naar actuele thema’s en popcultuur.
Hoewel Ruis’ werk op het eerste oog vaak humoristisch oogt, blijkt het bij nader inzien juist behoorlijk confronterend te zijn. Zijn werk raakt aan thema’s als de vervuilende kledingindustrie, het verlies van frivoliteit en nostalgie naar de kindertijd. Daarbinnen reikt hij de toeschouwer verschillende invalshoeken aan. Hij stelt grenzen en verlegt ze weer. Op die manier nodigt hij je uit om het dagelijks leven op een speelse manier te heroverwegen en te bevragen.
In zijn werk wordt hij geïnspireerd door speltheorie, waarbinnen spel een manier kan zijn om het alledaagse te transcenderen. Echter kan je binnen de realiteit van een spel ook altijd vals spelen of de regels omzeilen. Dat is in principe niet goed of slecht, maar het roept wel de vraag op: is dit wel de bedoeling?
De afgelopen jaren was Ruis actief in zowel Nederland als Noorwegen. In Noorwegen rondde hij in 2023 de master Fine Art af met het project ‘Hacking the Ordinary’. Sindsdien is hij druk bezig met het ontwikkelen van zijn kunstenaarspraktijk en nam hij deel aan verscheidene exposities en residenties in binnen- en buitenland.
5 Martin Oostenrijk "De Luisteraar" materiaal: aangeroest staal
Een goede luisteraar ontvangt de juiste boodschap.
Mijn werk bestaat uit ruimtelijk autonoom werk.
Ik werk graag met brute materialen, zoals aangeroest staal en ruw hout.
Veelal zorg ik dat er een beweging in komt door wind, trilling, of motortje.
Een dood materiaal als staal komt als het ware tot leven . Het werk krijgt dan een soort bezieling.
De beweging kan ook bijzondere geluiden opleveren.
6 Maud Bosman "Ik blijf liever thuis" materiaal: keramiek
Langzaam vlieg je het huis uit, ontgroei je de plek waar alles gewend was. Die plek waar je precies weet hoe de trap kraakt, welke deur klemt en waar het tapijt krult. Ik droom over mijn ouderlijk huis, alsof dat voor altijd van mij blijft.
Maud Bosman studeerde af in 2024 aan de opleiding Fine Arts Sculpture & All Space op de AKI.
Het maken van haar sculptuur is dan ook mede mogelijk gemaakt door de AKI en de instructeurs van de keramiekwerkplaats.
Zij is gefascineerd door thema’s als heimwee, ruimtes en herinneringen. Dit keer koos zij ervoor om met keramiek te werken, om laag voor laag een beeld op te bouwen met alle vormen en hoeken die ze in gedachten had.
Ze zocht naar een soort verklemming, lichte benauwdheid, maar tegelijkertijd ook comfort en het gevoel van ‘thuis blijven’.
